สหายน้อยนักปราชญ์ นิชรา พรมประไพ

[apairach]

โอ้แสนรัก แสนเสียดาย แสนใจหาย
แสนวุ่นวาย ในจิต เมื่อคิดถึง
เคยใกล้ชิด เคยสนืท เคยคนึง
คนเคยซึ้ง เคยทำงาน เคยช่วยกัน

อายุห่าง กันมาก สิบสี่ปี
แต่ความคิด ทุกนาที ร่วมสร้างสรรค์
เรียกไอ้ ม่วย น้องรัก ประจักษ์จรรย์
อยู่ไกลกัน แต่เหมือนใกล้ ใจอาวรณ์

เมื่อเจ็บป่วย.ก็ไปเยี่ยม ด้วบใจรัก
แม้นป่วยหนัก ยังทำงาน อนุสรณ์
ไม่เหน็ดเหนื่อย ไม่หยุดยั้ง เขียนกาพย์กลอน
นิชรา จะลาก่อน ไม่จากไป

ช่วยผลงาน ระดับเก้า อย่างใกล้ชิด
แนบสนิท เหมือนพี่น้อง แสนสดใส
เมื่อทราบข่าว นิชรา มาจากไป
เหมือนฟ้าผ่า ลงกลางใจ ไปไม่เป็น

ไม่เคยเห็น ครูคนใด ที่ใต้หล้า
หลักแหลมกว่า นิชรา ที่พบเห็น
เป็นนักคิด นักเขียน นักบำเพ็ญ
เป็นคนเด่น กว่าใครใคร ในกำแพง

เธอคือปราชญ์ เธอคือครู ผู้ใหญ่ยิ่ง
เธอคือสิ่งมหัศจรรย์ ทุกหนแห่ง
เธอคือเทพ แห่งศรัทธา ที่แข็งแรง
เธอคนแกร่ง กว่าใครใคร ในแผ่นดิน

เธอจากไป แล้วหรือ จริงๆหรือ
เพราะเธอคือ คนยิ่งใหญ่ ทั้งศาสตร์ศิลป์
เธอน่ารัก เธอสดชื่น เป็นศิลปิน
ไม่ได้ยิน คำไพเราะ เหมาะเจาะมา

เธอจากไป แต่กาย ใจยังอยู่
ยังเชิดชู ดวงจิต ไม่กังขา
สู่สวรรค์ ชั้นกวี   วัฒนา
ขอวันทา ขนิษฐ์น้อง  ครองจิตเทอญ