จดหมายเหตุวัฒนธรรมกำแพงเพชร โดย อาจารย์สันติ อภัยราช
พฤศจิกายน 16, 2026, 09:12:09 pm *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
ข่าว: จดหมายเหตุวัฒนธรรมกำแพงเพชร โดย อาจารย์สันติ อภัยราช
ยินดีต้อนรับสมาชิก และผู้เยื่ยมชมทุกๆท่าน
 
   หน้าแรก   ช่วยเหลือ ค้นหา ปฏิทิน เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก  
หน้า: [1] 2 3 ... 10
 1 
 เมื่อ: พฤศจิกายน 15, 2026, 07:28:04 pm 
เริ่มโดย apairach - กระทู้ล่าสุด โดย apairach
ปลัดเสรี อภัยราช (2484) เดินทางผ่านชุมโจรไปรับตำแหน่งปลัดอำเภอพรานกระต่าย ตอนที่9  กินช้าวกลางวันที่เขาคีรีส
 ...ออกเดินทางจากสำนักสงฆ์เขานางทองสายๆ กลางเดือนเมษายน 2484  เจ้าอาวาสรูปร่างใหญ่บุคลิกทรงอำนาจและพลัง มายืนส่งริมทางถนนพระร่วง ด้วยหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส แต่ในแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงใยเมื่อกองคาราวานของพ่อ ต้องผ่านเขาคืริส ซึ่งมีชุมโจรสองพี่น้องอาศัยอยู่ ข่าวลือว่า โหดและดุร้ายมาก เขาซ่องสุมผู้คนอยู่ตีนเขาคีริส บรรดาสมุนมีหลายสิบคน ตั้งบ้านเรือน กลุ่มใหญ่ มิมีใครอยากผ่าน บริเวณนี้ นายอำเภอเมื่อย้ายมาพรานกระต่าย ยังขอเดินทางตามลำน้ำ เพื่อหลีกเลี่ยง เส้นทางนี้ ท่านเจ้าอาวาสเล่าให้ฟังอย่างเป็นห่วง
.
นายการ้อง นายกองคาราวาน กล่าวขอบคุณท่านเจ้าอาวาส บอกไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมผ่านทางนี้เป็นประจำ และคุ้นเคยกับจอมโจรสองพี่น้องระดับหนึ่ง และเสียค่าธรรมเนียมเถื่อนเป็นประจำครับ ปลัดเสรีและครอบครัวปลอดภัยแน่นอนครับ
 ขบวนคาราวานเริ่มจาก ปลัดเสรี ขี่ม้าใหญ่ นำหน้า ขนาบข้างด้วยนายตำรวจสองนาย   เหยาะย่าง ตามด้วย เกวียนของนายการ้อง เจ้าของสัมปทาน เส้นเดินทางบนถนนพระร่วง แม่เสงี่ยม พี่นึก พี่ติ๋ว พี่อิสระ อยู่บนเกวียนเล่มแรก เกวียนเล่มที่ สองขนภาระที่จำเป็น วันนี้ลูกหาบที่หาบพี่ทั้งสอง ขอขึ้นเกวียนไปด้วย เพื่อการเดินทางวันนี้ เร็วขึ้นและถึงพรานกระต่ายก่อนค่ำ ทางช่วงนี้ค่อนข้างดี ไม่มีฝุ่น เพราะพื้นถนนเป็นพื้นแลง  เสียงฝีเท้าม้าย่างเหยาะ เสียงล้อเกวียนบดถนน ยังดังก้องป่าที่เงียบสงบ ลมพัดผ่านเบาๆเย็นทั่วผิวกายแม้ในช่วงฤดูร้อนก็ตาม
ไม่มีใครพูดคุยเด็กๆหลับบนตักแม่ ที่ใช้ที่นอนบางๆปูรองนั่ง กันกระเทือนความเงียบครอบงำทุกสรรพสิ่ง สักครู่นายการ้องกล่าวเสียงดังว่า เรากำลังจะผ่านเมืองบางพาน เมืองเก่าสมัยสุโขทัย เป็นเมืองใหญ่ ผ่านด้านหน้า ประตูทางเข้า  มีบ้านเรือนอยู่หลายหลัง ตั้งอยู่ปากประตูทางเข้าเมือง เราจะไม่แวะเมืองนี้ วันหลังท่านปลัดมาตรวจราชการแถบนี้ค่อยเข้าไป พอดีนายการ้องพูดจบขบวนคาราวานของเรา ผ่านประตูหน้าเมืองพอดี สักสี่โมงเช้า นายการ้องบอกว่า เราจะพักเพิ่มเสบียงกันตรงหมู่บ้านนี้ ก่อนเขาขายของป่าจิปาถะมีอาหารป่าด้วย...
 สักครู่มีพ่อกับนายการ้อง เข้าไปซื้อของจำเป็น พ่อสังเกตว่า ที่นี่มีเขาสัตว์แต่งบ้านอย่างมากมายและงดงาม นานาชนิด พ่อซื้อเขากวาง มาสองเขา ปัจจุบันยังติดอยู่บนบ้านเก่าของพ่อที่น้องชายรีโนเวทใหม่สวยงามมาก ผมขอมาไว้ที่บ้านนครชุม หัวหนึ่ง ราคา สองหัวสามบาท   พ่อเล่าว่ามีนักเลงขุดพระสามกลุ่ม เดินมาซื้อไต้ จุดไฟ และอาหาร น้ำ จำนวนหนึ่ง แล้วเดินหายเข้าไปในเมืองโบราณบางพาน  เจ้าของร้านค้าเล่าว่า พวกนี้เป็นนักล่าสมบัติ จะเข้าไปขุดสมบัติ ครั้งหนึ่งประมาณ เจ็ดวัน  แล้วไปขายในเมืองกำแพง กินเหล้าเที่ยวโสเภณี  เงินหมดกับมาขุดใหม่ เป็นอย่างนี้ ตอนหลังเอาพระมาขายให้ข้า องค์ละ ห้าสตางค์สิบสตางค์  ปลัดเอาไปบ้างไหมล่ะ ข้าให้  เขาหยิบห่อผ้าสีขาวมาให้  ขนาดเท่ากำปั้น ในห่อนั้น มีพระพิมพ์.อู่ทองบางพาน สักสามสิบองค์ หมดนี้ข้าคิดปลัด สามบาท แล้วกัน (ในช่วงเป็นปลัดอำเภอมีผู้นำพระเครื่องมาขาย มาจำนำ พ่อใส่กระป๋องบุหรี่เรียงรายไว้ข้างฝาเต็มไปหมด) พระเครื่องช่วงนั้นไม่มีราคาและหาง่ายมาก พระบูชามีราคาแต่ไม่สูง การขุดพระในเมืองกำแพงขณะนั้น มีทุกหัวระแหง คนมีสตางค์ ก็รับซื้อไม่ต้องไปขุดเอง การขุดผิดกฏหมายแต่กฏหมายไปไม่ถึง เหมือนการทำผิดหลายอย่างในปัจุบัน ครั้งนี้พ่อได้ของฝากเป็นพระเครื่อง จำนวนมาก
เดินทางต่อ เที่ยงวันเราจะถึงบ้านเขาคิริสแล้ว ระหว่างจากบางพานมาเขาคิริส ไม่พบใครสวนทางมาเลย นายการ้องกระซิบว่า ไม่มีใครอยากผ่านเส้นทางนี้  เขาจะอ้อมไป ทางบ่อน้ำพุร้อนพระร่วงกัน (บึงสาป)  บ้านเขาคีริส เชิงเขา มีบ้านเรือนมากกว่าสิบหลังตั้งเรียงราย ตามถนน นายนาร้องว่า ทุกคนในบ้านนี้ เป็นโจรกันหมด ทั้งโจรจริงและโจรจำเป็นทั้งหมู่บ้าน เขาเป็นเครือญาติกัน อพยพมาจากพรานกระต่าย .ขบวนเราแวะทีบ้าน เขาคีรีส พ่อเล่าว่า ข่าวลือว่าที่นี่ร้ายนัก น่าจะไม่จริง ผู้คนน่ารัก ทักทาย เด็กๆ เข้ามาเล่นกับพี่ๆ แม่แจกขนมที่เตรียมมาให้เด็กทุกคน ผู้หญิงที่บ้านนี้หน้าตาดีต่างหาก แต่สังเกตว่าไม่มีชายหนุ่มเลย นายการ้องว่า หนุ่มๆ วันนี้เข้าไปชุมนุมบนยอดเขาคีริส ค่ำๆจะกลับลงมา นายการ้องเล่าว่า เขาคีริสนี้ เดิมเขาเรียกกันว่าเขามีฤทธิ์ เพราะขึ้นสิบห้าค่ำทุกเดือนจะมีเสียงดนตรีไทยแว่วมาจากยอดเขา มีกลิ่นอาหารปรุงสุกโชยมา ใครขึ้นไปบนยอดเขาตามเสียงและกลิ่นขึ้นไป จะหายไปนานหลายเพลา เมื่อกลับลงมาจะพูดคุยถึงเมืองที่ไม่เคยเห็นเป็นมหัศจรรย์ เขาจึงเรียกกันว่าเขามีฤทธิ์ คราวหน้าตอนที่สิบ ถึงพรานกระต่ายพลบค่ำพอดี คืนแรกแม่โดนผีตายทั้งกลมหลอกที่บ้านพักปลัดอำเภอไม่ได้เจอเสือร้ายดอก โปรดติดตาม

 2 
 เมื่อ: พฤศจิกายน 10, 2026, 04:46:09 am 
เริ่มโดย apairach - กระทู้ล่าสุด โดย apairach
แด่แม่ลำจวน ทองธรรมชาติ แม่เพลงพื้นบ้านนครชุม ศิลปินเอกแห่งนครชุมกำแพงเพชร

๑ แม่ลำจวน คนงาม ยามลาจาก
ฟ้ามาพราก แม่ไป ให้ใจหาย
เดิมอยู่หน้าวัดพิกุลเกียรติกำจาย
แสนเสียดาย ศิลปินเอก เฉกปรัชญา
๒ เมื่อครั้งคราว ทำวิจัย เพลงพื้นบ้าน
แม่ลำจวน คนประสาน สร้าง หรรษา
เริ่มระบำ คล้องช้าง วัฒนา
แม่สืบหา จนคำรบ ครบดังใจ
๓  เพลงพวงมาลัย แม่ค้นหา ได้สำเร็จ
ราวกับเพชร ส่องพราว แสนผ่องใส
แม่ร้องรำ ร้องเล่น แสนวิไล
สืบทอดไว้ มาตลอด ยอดศิลปิน
๔ .เมื่อมีงาน คราใด ได้ร้องเล่น
แม่ลำจวนเป็น นางเอก ยอดแห่งศิลป์
งานนบพระ กล้วยไข่ ยังยลยิน
วันสงกรานต์ มีชีวิน ได้ร้องรำ
๕ นับร้อยครั้ง ไปแสดง เวทีใหญ่
แม่ลำจวน เต็มฤทัย แม่งามขำ
มีความสุข เต็มใจ งานที่ทำ
แม่ลำจวน เป็นผู้นำ ทุกครั้งคราว
๖. เคยแสดงเพลง พื้นบ้าน หน้าพระพักตร์
พระพันปี เคยประจักษ์ ครั้งแม่สาว
เคยตรัสชม เพลงพื้นบ้าน จงยืนยาว
อีกหลายคราว ศูนย์วัฒนธรรม ประเทศไทย
๗ ออกโทรทัศน์ นับครั้ง ไม่     ถ้วนทั่ว
แม่ลำจวน ไม่กลัว แสนผ่องใส
ให้สัมภาษณ์ ภูมิปัญญา อย่างกว้างไกล
นี่คือใจ แม่ลำจวน.นวลนิรันดร์
๘ แม้นแม่ป่วย ยังฝืนใจ ให้สัมภาษณ์
ชาญฉลาด ไม่ลืมหลง อย่างสุขสันต์
สี่สิบปี ที่เคารพ ได้พบกัน
ขอแม่สู่ สรวงสวรรค์ ชั้นศิลปิน
๙ ทั้งชีวิต แม่อุทิศ เพื่อผู้อื่น
แสนสดชื่น ช่วยเหลือ แม่ถือศีล
เป็นนักบุญ เป็นนักรำ ชั่วชีวิน
ขอกราบกราน ศิลปิน ด้วยศรัทธา
๑๐ แม่ลำจวน ฝากผลงาน อย่างยิ่งใหญ่
มีหัวใจ ทองคำ อย่างหรรษา
ถึงสิ้นแม่ ลำจวน.เจตนา
จะสืบสาน แทนกัลยา ทุกนาที

 ด้วยจิตคารวะ ดั่งศิษย์คนหนึ่ง
  อ.สันติ อภัยราช ผู้ทรงคุณวุฒิทางด้านวัฒนธรรมจังหวัดกำแพงเพชร

 3 
 เมื่อ: พฤศจิกายน 06, 2026, 11:25:54 am 
เริ่มโดย apairach - กระทู้ล่าสุด โดย apairach
ปลัดเสรี อภัยราชเดินทางผ่านชุมโจรไปรับตำแหน่งปลัดอำเภอที่พรานกระต่าย ตอนที่ ๘ ศึกษาเขานางทอง

คืนนั้น ที่สำนักสงฆ์เขานางทอง
พ่อปลัดเสรี แม่เสงี่ยมพี่เสมา  พี่ติ๋ว พี่อิสระ กางมุ้งชิดด้านพระประธานในศาลาวัด แม่สวดมนตร์อยู่นาน พ่อนอนข้างขวา กอดปืนไว้ข้างกาย เด็กสามคนนอนกลาง แม่นอนข้างซ้าย  กว่าแม่จะหลับ เกือบสองยาม เสียงนกไพรเพรียกร้องก้องพนา เสียงกวางเก้ง หมูป่าสลับกันเมืองดั่งเพลงไพร
นายการ้อง นอนอีกมุมของศาลา ตำรวจสองคนนอนข้างบันได ลูกหาบ นอนอีกมุมหนึ่งของศาลา ดึกๆได้ยินเสียงเดินเบาๆ คล้ายๆย่อง พยายามหลับตา แสงเทียนหน้าพระประธาน ส่องเห็นร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาพ่อเล่าว่าใจหาย ใจเต้นแรง ไม่รู้ว่าผีหรือคน สักครู่เหมือนสำรวจ แล้วเสียงฝีเท้าเงียบไป ทางกุฏิ หลวงพ่อ ใจดีสู้เสือ น่าจะเป็นหลวงพ่อ หลังจากนั้นหลับสนิท ไม่ได้ยินอะไรอีกเลย...
 เสียงไก่ป่าขันระงม แม่ตื่นเตรียมอาหาร แต่เด็กสามคนยังหลับสนิทไม่เดียงสา พ่อตื่นขึ้นแต่เช้าก่อนใครๆ ปลุกนายการ้อง และตำรวจ ทั้งสองนาย
ทุกคนหลับสบายตื่นด้วยความสดชื่น
 หลวงพ่อไปบินฑบาตกลับมาแต่เช้า  หลังจากฉันอาหารแล้ว
หลวงพ่อพูดว่า เมื่อคืนหลับกันสบายไหม อาตมา มาทำพิธี สวดคาถากันภัยให้ทุกคน ไม่มีเหตุร้ายมารบกวนดอก ทุกคนก้มกราบ พร้อมๆกัน อยากขึ้นเขานางทองไหมละไปดูความยิ่งใหญ่ของเขานางทองกัน ปลัดเสรี นายการ้อง อาตมาไปด้วยกัน สามคน ที่เหลืออยู่เตรียมตัวเดินทางต่อด้านล่างแล้วกัน
  อาตมาจะขึ้นไปทุกวันพระสิบห้าค่ำ ไปนมัสการพระบรมสารีริกธาตุบนยอดเขา ทางขึ้นลำบากหน่อย เราเดินตามเชือกและค่อยๆดึงตัวเองขึ้นไป สักสิบนาที ก็น่าจะถึง  อาตมาจะขั้นไปก่อน ปลัดเสรี กับนายการ้องตามมา ระวังนิหน่อย บนยอดเขาจะเป็นที่อาศัยของดงงูเห่า เขาจะเลื้อยลงเขา ตอนก่อนค่ำ จะกลับขึ้นมาบนเขาตอนเช้ามืด ตอนนี้เขาน่าจะซ่อนตัวในโพรงบนเขากันหมดแล้ว ไม่มีอันตรายแล้วอย่าไปกวนเขาแล้วกัน ตรงที่เราขึ้นนี้ ชาวบ้านและนักเลงขุดพระไม่ขึ้น พวกมันจะขึ้นด้านหน้า เพราะมันเกรงใจฉัน
   เล่าจบหลวงพ่อโหนเชือกเท้าย่ำบนหินที่มีไม้น้อยใหญ่ขึ้นอยู่ แต่เป็นทางให้ไต่ไปไม่ลำบากมากนัก ประมาณเหนื่อย ก็ถึงยอดเขานางทอง  เป็นไงเหนื่อยไหมหลวงพ่อหันมาถาม  ทุกคนยิ้ม ไม่เหนื่อยเท่าไรครับ ตอบพร้อมกัน
  บนยอดเขานางทอง ทิวทัศน์สวยมาก มองเห็นด้านล่าง งดงามมาก  หลวงพ่อพาไปดูเจดีย์ ซึ่งพังมาครึ่งหนึ่งใต้ฐานถูกเจาะทะลุถึงกันทั้ง สี่ด้าน ฝีมือพวกขุดพระ เจดีย์จะถล่มอยู่แล้ว หลวงพ่อนั่งลงยกมือกราบพระเจดีย์  พระยาลิไทนำพระบรมสารีริกธาตุมาประดิษฐานไว้ในเจดีย์องค์นี้ ไม่รู้ว่ายังอยู่ไหม เห็นสภาพเจดีย์แล้วอาตมาบอกไม่ถูก
ถัดไปอีกยอด ตรงนี้ ประดิษฐฐาน รอยพระพุทธบาทที่พระยาลิไทนำมา น่าจะไปอยู่ที่กรุงเทพ ใต้ฐานมีร่องรอยการขุดค้นของนักเลงพระ อุโมงค์นี้แหละที่เป็นแหล่งอาศัยของงู พ่อมองลงไปลึกสักสามเมตร ยังเห็นตัวลายๆนอนขดอยู่ก้นอุโมงค์ ขนลุกเลย
ถัดไปอีกยอด เป็นคล้ายวิหาร และมีบ่อน้ำอยู่ใกล้ๆ เขาเล่ากันว่าน่าเป็นที่อยู่ของนางทอง มเหสีของพระร่วง  พ่อจดบันทึกเรื่องราวโดยย่อๆไว้กันลืม สักสองโมงเช้า ลงจากเขานางทอง พอดีขบวนคาราวานพร้อม เดินทางต่อ หลวงพ่อล้วงไปในย่ามแล้วหยิบพระเครื่องมาแจกคนละองค์ เด็กๆก็ได้ด้วย เป็นกำแพงเม็ดขนุน สมัยนั้นไม่มีราคาค่างวดใดๆ
หลวงพ่อเดินมาส่งที่เกวียนพร้อมให้พร สวดมนตร์พึมพำ น้ำมนตร์กระเซ็นถูกพวกเราทุกคนขอให้ปลอดภัยถึงที่หมายพรานกระต่ายโดยไร้อุปสรรค ทุกคนก้มกราบและออกเดินทาง เย็นนี้เราจะถึงที่ว่าการอำเภอพรานกระต่ายกันแล้ว...
ตอนที่ ๙ เข้าเมืองโบราณบางพาน จะพบความลึกลับอะไรอีก เชิญติดตาม

ตอนนางทองมเหสีพระร่วงเจ้า

 4 
 เมื่อ: พฤศจิกายน 06, 2026, 10:13:21 am 
เริ่มโดย apairach - กระทู้ล่าสุด โดย apairach
ปลัดเสรี อภัยราชเดินทางผ่านชุมโจรไปรับตำแหน่งปลัดอำเภอที่พรานกระต่าย ตอน๗
ตอนนางทองมเหสีพระร่วงเจ้า
...ขบวนเกวียน ออกเดินทางจาก จระเข้ปูน เสียงล้อเกวียนบดกับหินดินดานตลอดทางเสียงดังวังเวงอย่างบอกไม่ถูก
ลมเย็นๆพัดประทะใบหน้าของนายการ้อง ๆสดุ้ง พร้อมพูดว่าเข้าเขตสำนักสงฆ์ เขานางทองแล้ว เย็นเยียบ ขณะผ่านป่ามาร้อนระอุ ในยามบ่าย เมื่อเข้าเขตเขานางทอง ป่าทั้งป่ากับเย็นขนลุกอย่างบอกไม่ถูก ผู้ใหญ่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก เด็กๆหลับกันไม่รู้เรื่อง ปลัดเสรี ถามนายการ้องว่า เราจะพักแรมกันที่สำนักสงฆ์แห่งนี้หรือ ดูวังเวงน่ากลัวมาก นายการ้องตอบว่า ที่นี่ปลอดภัยที่สุด ในบริเวณนี้ ขบวนเกวียนไปหยุดใต้ร่มมะม่วงป่าขนาดยักษ์ ตำรวจและปลัดเสรีผูกม้ากับต้นไม้ใกล้ๆ สระใหญ่ ดูมันหายใจกันไม่โล่งอก ปล่อยวัวสี่ตัวออกจากแอก ไปกินน้ำที่ชายหนอง แล้วจูงมาผูกไว้ใกล้ๆศาลา นายการ้องขึ้นไปบนกฏิ ผมนายการ้องนำขบวนคาราวาน ปลัดเสรี และครอบครัว มาขออาศัยสักคืน ครับหลวงพ่อ
... ทุกคนมองไปที่ประตูกฏิ ชายร่างใหญ่ห่มผ้าเหลือง ผิวหนังที่มองเห็นนอกจีวร มีอักขระคาถาอาคมเต็มร่างท่าน
ไปหมด ท่าทางมีอำนาจ น่ากลัว อย่างบอกไม่ถูก สีหน้าแม้ยิ้มแย้ม แต่ก็ดูวิตกกังวล อย่างบอกไม่ถูก
นายการ้อง หรือ ขึ้นมาสิ คืนนี้นอนกันที่ศาลาหลังโน้น โอ้มากันหลายคน มีเด็กและผู้หญิงด้วย เสียงพระดังกังวาน ดูมีมนต์ขลังอย่างบอกไม่ถูก ท่านพูดต่อว่า เย็นนี้กินไก่ป่ากัน แล้วกัน พอเสียงท่านเบาลง นายการ้อง ก็แนะนำอาคันตุกะ แด่ภิกษุ ผู้นั้น
...ฉันมาอยู่ที่นี่มาเกือบสิบปี ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ที่กรุงเทพในการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ฉันไม่เห็นด้วย ฉันจึงปลีกวิเวก มาอยู่สำนักสงฆ์แห่งนี้และฉันมาปลูกกุฎิที่นี่ ชาวบ้านมา  สร้างศาลาให้ นานโขทีเดียว ภาษาที่ท่านพูด เป็นภาษากรุงเทพชัดทีเดียวพ่อบอก เพราะพ่อไปอยู่กรุงเทพมาหลายปี
.. ไม่มีใครซักถามท่านต่อ นายการ้องบอกระหว่างล้อมวงกินข้าวเย็นว่าท่านเป็นข้าราชสำนักตำแหน่งใหญ่โต มีข้าราชการตำรวจทหารมากราบท่านเป็นประจำ โจรผู้ร้ายต่างเกรงใจในบารมีของท่าน จึงไม่มีเหตุร้ายที่สำนักสงฆ์เขานางทองแห่งนี้
  ... อาบน้ำกันที่ข้างสระ ก่อนนอน แม่เสงี่ยมถามนายการ้องว่า นางทอง มเหสีพระร่วงที่ จระเข้ปูน นั้นเกี่ยวข้องกับเขานางทองอย่างไร...
ดูนายการ้องมีความสุขมากแกเล่าว่า.....
ตำนานรักพระร่วงเจ้า ที่เขานางทอง
     ความรักอมตะของพระร่วงเจ้า กับนางทอง เป็นเรื่องที่เล่าขาน กันอย่างแพร่หลาย มีหลายตำนาน แต่ก็มีเนื้อหาที่คล้ายกัน แตกต่างกันไม่มากนัก ตำนานหนึ่งว่า
นางทองเป็นผู้หญิงสาวชาวบ้านเมืองบางพาน (บางตำนานว่าเป็นราชธิดาแห่งเมืองบางพาน) มีรูปโฉมที่งดงามมาก พญานาคราชหลงรักนาง จึงกลืนเข้าไปในท้องเพื่อนำไปเป็นชายา ในเมืองบาดาล พระร่วงเจ้าแห่งอาณาจักรสุโขทัยได้พบเห็นจึงได้เข้าช่วยโดยใช้อิทธิฤทธิ์ของตน ล้วงนางทองออกมาจากท้องของพญานาค เนื่องจากนางทองเป็นคนที่มีสิริโฉมงดงามจึงเป็นที่สบพระทัยของพระร่วง ต่อมาจึงได้อภิเษกเป็นพระมเหสี สร้างตำหนักให้พักอาศัยบนยอดเขานางทอง และยังได้นางคำ(นางพัน)หญิงชาวบ้านอีกคนหนึ่งเป็นพระสนมเอก สร้างตำหนักให้พักอาศัย บนเขานางคำ (นางพันก็เรียก)
 อยู่มาวันหนึ่งพระร่วงได้เสด็จกลับ กรุงสุโขทัย พระมเหสีทองซึ่งเป็นคนที่มีความมานะอดทนขยันหมั่นเพียรในการทอผ้าด้วยกี่ทอผ้า ได้ไปซักผ้าอ้อมที่สระน้ำซึ่งพระร่วงได้สร้างพระตำหนักแพหน้าพระราชวังในคลองใหญ่ไว้เป็นที่พักผ่อนพระอิริยาบทและซักผ้า ในวันนั้นขณะที่ซักผ้าอ้อมเสร็จและจะนำไปตาก (บริเวณที่ตากผ้าอ้อมนั้น ไม่มีต้นไม้ขึ้นเลย จะโล่งเตียนไปหมด เพราะ พระร่วงสาปไว้สำหรับตากผ้าอ้อม) ระหว่างที่ตากผ้าอ้อมพระมเหสีทองก็กลัวว่าผ้าอ้อมจะไม่แห้งจึงทรงอุทานขึ้นเป็นทำนองบทเพลงเก่าว่า "ตะวันเอยอย่ารีบจร นกเอยอย่ารีบนอน หักไม้ค้ำตะวันไว้ก่อน กลัวผ้าอ้อมเนื้ออ่อนจะไม่แห้ง  ปรากฏว่าตะวัน หรือดวงอาทิตย์ไม่ยอมเคลื่อน จนกระทั่งผ้าอ้อมแห้ง จึงได้โคจรต่อไป
 ที่ คลองใหญ่หน้าพระราชวังเมืองบางพานนั้น มีจระเข้ขนาดใหญ่อาศัยอยู่  จระเข้ยักษ์ หลงรักนางทองมาก ขณะนางทองอาบน้ำจึงขึ้นมาคาบพระมเหสีทองไป เพื่อเอาไปเป็นชายา แต่ขณะนั้นเป็นเวลาที่พระร่วงกลับจากสุโขทัยพอดี พอกลับมาพระร่วงไม่เห็นนางทองจึงถามพวกนก พวกกวาง ว่าพระมเหสีทองหายไปไหน พวกสัตว์ต่างๆ ก็บอกว่าพระมเหสีทองได้ถูกจระเข้คาบไปแล้ว พระร่วงได้ยินดังนั้นก็รีบตามไปทันที พระร่วงเดินทางไปทางไหนต้องการให้เป็นทางเดินก็ปรากฏเป็นทางเดิน ทางเกวียนตลอดทาง พระร่วงได้เดินทางผ่านนาป่าแดง คลองวัว และได้ขอน้ำกินแถวๆ หมู่บ้าน (หมู่บ้านนาป่าแดงปัจจุบัน) พระร่วงพูดว่า "ข้าหิวน้ำจังเลย ขอน้ำกินหน่อยได้ไหม" คนในหมู่บ้านไม่ให้กินจึงพูดว่า "น้ำข้าไม่มี" พระร่วงเป็นคนที่วาจาศักดิ์สิทธิ์  พระร่วงจึงพูดว่า "เออ อย่างนั้นพวกมึงก็ไม่ต้องมีน้ำกินตลอดไป" จนป่านนี้นาป่าแดงจึงไม่ค่อยมีน้ำกินน้ำใช้กัน ตามความเชื่อของคนในปัจจุบัน
           พระร่วงได้ตามจระเข้ที่คาบพระมเหสีทองทันที่คลองทองแดง บริเวณจระเข้ปูน ในปัจจุบัน จระเข้ยักษ์เห็นจวนตัวจระเข้จึงกลืนนางทองลงในท้อง  พระร่วงจึงสาปจระเข้ให้เป็นหินอยู่ตรงนั้นมาถึงทุกวันนี้ ประชาชนเรียกขานบ้านนี้ว่า บ้านจระเข้ปูน
....
โอ้น่าเศร้ามากสงสารนาง แม่เสงี่บมตั้งใจฟัง 
 พรุ่งนี้เช้าจะพาปลัดเสรีปีนเขานางทองกัน  เด็กๆจะได้นอนพัก ข้าจะพาไปดู ความมหัศจรรย์บนเขานางทอง...สายๆเราจะเดินทางบนถนนพระร่วง ไปเมืองบางพานกัน...

 5 
 เมื่อ: ตุลาคม 28, 2026, 10:52:04 am 
เริ่มโดย apairach - กระทู้ล่าสุด โดย apairach
ปลัดเสรี อภัยราช เดินทางไปรับตำแหน่งปลัดอำเภอพรานกระต่าย ชุมเสือร้าย ปี ๒๔๘๔ (ตอนที่ ๖) ชุมทางจระเข้ปูน
ออกเดินทางจาก อุโมงค์ ๓๒ ปล่อง อย่างไม่เร่งรีบ  นายการ้องตระโกนบอกว่า ตะวันตรงหัว เราจะถึงจระเข้ปูนที่นี่เป็นชุมทาง สามแยก แยก๑เข้าหนองปลิง แยกหนึ่งไปกำแพงทางที่เรามา และเป้าหมายเราอีกแยกหนึ่ง ไปพรานกระต่าย ตรงจระเข้ปูนมีร้านค้า มีพ่อค้า แม่ค้าของป่า มาขายของกันที่นี่ ไม่น่ากลัวโจรผู้ร้าย ไม่กล้ามาปล้นแถวจระเข้ปูน เพราะมีผู้คนมาพักกินข้าวพร้อมกัน  ชาวบ้านเรียกว่า"ยั้งเลี้ยง" ที่จระเข้ปูน  มาแต่โบราณแล้ว
ขบวนคาราวานพ่อ อ้อยอิ่งในการเดินทาง กะให้ตะวันตรงหัวพอดี เมื่อถึงจระเข้ปูน พ่อเล่าว่า ศิลาแลง มีรูปร่างเหมือนจระเข้ ขนาด ยาวสามวา ลำตัวน่าจะเกือบวา มีหัว ขา ตัว หาง เหมือนจระเข้มาก อยู่กลางสามแยกพอดี หันหัวไปทางเมืองกำแพง เราพักกินข้าวกลางวันกัน บริเวณหางจระเข้  ปูเสื่อพักม้าพักเกวียน ล้อมวงกินข้าวกัน แม่เสงี่ยมแยกไปกินข้าวเหนียวกับปลาเกลือ สี่คน แม่พี่เสมา พี่ติ๋ว พี่อิสระ ใต้ต้นไม้ใกล้ๆกัน นายการ้อง พ่อ ตำรวจ ดวดกันอีก วง ส่วนลูกหาบ และคนขับเกวียนอีกเล่ม ไปกินข้าวริมสระใหญ่ๆ ใกล้ๆกัน อีกมุมสระ มีฉายฉกรรจ์ดื่มน้ำขาวกัน คุยเสียงดัง ร้านขายอาหารแห้งปลาเกลือ เนื้อย่าง มีสารพัดทั้งกวางเก้ง  ข้าวเหนียวก็มีขาย เมื่อกินนข้าวเสร็จ เกือบบ่ายโมง หลับคนละงีบ พ่อออกไปซื้อเนื้อกวางย่างไปฝากนายอำเภอ แม่ซื้อน้ำผึ้งป่าไปฝากคุณนาย เรารู้สึกปลอดภัย คล้ายกับโอเอซีส ในทะเลทรายเลยทีเดียว นายการ้องหัวหน้าคาราวานเล่าว่า
จระเข้ยักษ์ตัวนี้ ได้คาบนางทอง มเหสีของพระร่วง จาก    เขานางทอง เมืองบางพานมา
พระร่วงตามมาทัน บริเวณ นี้ จระเข้เห็นจวนตัว จึงกลืนนางทองลงท้องไป พระร่วงเจ้า พิโรธมาก จึงประกาศสาบสรรว่า "มึงกลืนเมียกูไป กูขอสาบให้มึงเป็นหินอยู่ตรงนี้ ใครไปมาจงผ่านทางนี้ และเหยียบย่ำตัวมึงไปชั่วกัปป์ชั่วกัลป์ "
จากนั้นจระเข้ยักษ์ก็กลายเป็นหินมาจนทุกวันนี้  เขาเชื่อกันว่าในท้องจระเข้ มีเครื่องประดับนางทองอยู่ จึงมีการเจาะลำตัวจระเข้ เป็นหลุมใหญ่ บางคนเล่าว่ามีแก้วแหวนเงินทอง.บางคนว่าไม่ได้อะไร ... เราจะเดินต่อไป อีกไม่เกินสามพักม้า ห้าโมงเย็น เราจะถึงเขานางทอง ที่นี่ศักดิ์สิทธิ์นัก โจรผู้ร้ายไม่กล้ามายุ่งวุ่นวาย บนเขานางทองมีเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุด้วย ไปถึงเขานางทองกินข้าวเย็นกัน ข้าจะเล่าให้ฟัง..

 6 
 เมื่อ: ตุลาคม 26, 2026, 04:58:42 pm 
เริ่มโดย apairach - กระทู้ล่าสุด โดย apairach
วันอาทิตย์ที่ ๒๕ ตุลาคม ๒๕๖๙
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานเพลิงศพ นางโสภิต อินทร์แนม ท.ช., ท.ม. ข้าราชการบำนาญ สังกัดกระทรวงศึกษาธิการ ณ ฌาปนสถานเทศบาลเมืองกำแพงเพชร ตำบลในเมือง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร
เวลา ๑๓.๐๐ น.  เชิญหีบศพขึ้นรถยนต์จากศาลาอินทโชติประชารังสรรค์ วัดบาง ตำบลในเมือง อำเภอเมืองกำแพงเพชร ไปยังฌาปนสถานเทศบาลเมืองกำแพงเพชร หยุดรถเชิญหีบศพเวียนเมรุ แล้วเชิญขึ้นตั้งบนจิตกาธาน
เวลา ๑๖.๐๐ น.  พระราชทานเพลิง
โดยได้รับความเมตตาจากพระครูวิเชียรคุณโชติ เจ้าคณะตำบลในเมือง-สระแก้ว เขต ๑ เจ้าอาวาสวัดบาง เป็นประธานสงฆ์ นายอำนวย อภิชาตตรากูล ข้าราชการบำนาญ ผู้อำนวยการสำนักงาน สกสค. จังหวัดกำแพงเพชร เป็นประธานในพิธีพระราชทานเพลิงศพ นายเทวัญ หุตะเสวี อดีตรองผู้ว่าราชการจังหวัดกำแพงเพชร นายอภินันท์ มุสิกะพงษ์ วัฒนธรรมจังหวัดกำแพงเพชร นายสมานชัย สุทา ประธานสภาวัฒนธรรมจังหวัดกำแพงเพชร นายสันติ อภัยราช ผู้ทรงคุณวุฒิ ผู้บริหารการศึกษา ข้าราชการ เครือญาติ ลูกศิษย์ และประชาชน ร่วมในพิธี
ในการนี้ วัฒนธรรมจังหวัดกำแพงเพชร มอบหมายให้ นายพงษ์ศักดิ์ ศรีบุรี นักวิชาการวัฒนธรรม (หัวหน้าชุด) พร้อมด้วย พนักงานราชการ เจ้าหน้าที่ปฏิบัติงานพิธี และพนักงานขับรถ กลุ่มพิธีการศพที่ได้รับพระราชทาน สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดกำแพงเพชร ปฏิบัติหน้าที่หมายรับสั่งที่ ๑๖๐๐๑ ลงวันที่ ๙ ตุลาคม ๒๕๖๙ ในพิธีพระราชทานเพลิงศพ (หีบทองลายสลัก)
ผลการปฏิบัติงานเป็นไปด้วยความเรียบร้อย และสมพระเกียรติ

ติดต่อสอบถามเรื่องการขอพระราชทานเกี่ยวกับพิธีการศพได้ที่
ห้องงานประสานขอพระราชทานเพลิง ศาลากลางจังหวัดกำแพงเพชร ชั้น ๑
ทุกวัน ไม่เว้นวันหยุดราชการ ตั้งแต่เวลา ๐๘.๓๐ - ๑๖.๓๐ น.
โทร. ๐๘-๘๑๕๕-๕๐๕๕ หรือ Line “พิธีการศพ กำแพงเพชร” ที่ลิงก์ https://line.me/R/ti/p/@169vwjzk
#ไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆทั้งสิ้น

ติดตามภารกิจของกลุ่มพิธีการศพที่ได้รับพระราชทานจังหวัดกำแพงเพชรได้ที่
https://www.facebook.com/FuneralCeremonyKPP

 7 
 เมื่อ: ตุลาคม 20, 2026, 06:07:43 pm 
เริ่มโดย apairach - กระทู้ล่าสุด โดย apairach
ปลัดเสรี อภัยราช เดินทางไปรับตำแหน่ง ปลัดอำเภอที่อำเภอพรานกระต่าย ดงแห่งเสือร้าย (ตอนที่ ๕) ตอน ที่ชุมนุมเสือร้าย อุโมงค์ ๓๒ ปล่อง
 เมื่อออกเดินจากเมืองพลับพลา การเดินทางไปอย่างช้าๆ ม้าย่างเหยาะตามจังหวะหัวใจที่เต้นแรงของทุกคน ไม่เว้นแม้แต่ ขาใหญ่ แห่งเส้นทางพรานกระต่าย คือ นายการ้อง เจ้าของคาราวาน ก็อดตื่นเต้นไม่ได้เพราะผู้ร่วมทางมิใช่มีเฉพาะบุรุษ อย่างพ่อ หรือนายตำรวจ แต่มีแม่ เสงี่ยม ผู้หญิงบอบบาง อายุไม่ถึง๒๕ หน้าตาสะสวยผิวพรรณ ขาวผ่อง แม้จะปิดหน้าตามิดชิดด้วยผ้าขาวม้าของพ่อ ก็ยังเดาได้จากรูปร่างที่งดงามบอบบาง เด็กอีกสามคน อายุ สิบขวบนิดๆคือพี่เสมา อภัยราช พี่ติ๋ว อายุ๒ขวบ และพี่อิสระ เพิ่งนั่งได้ และลูกหาบอีกสองคน การมีเด็กและผู้หญิงมาด้วย ย่อมไม่สะดวกในการเดินทาง ถ้ามาเฉพาะผู้ชายด้วยกัน ป่านนี้ น่าจะถึงเขานางทองแล้ว นายการ้องครุ่นคิด แต่เมื่อรับปากเจ้าเมืองแล้ว ต้องพาปลัดเสรี และครอบครัว ไปถึงบ้านพักปลัดอำเภอโดยปลอดภัยให้ได้ หนทางเริ่มขรุขระมากขึ้น พื้นดินทางเกวียน ไม่มีฝุ่น เพราะเป็นพื้นศิลาแลง ขณะที่ขับเกวียนหลบก้อนศิลาแลง ที่วางไว้ไม่เป็นระเบียบ เหมือนมีคนจงใจให้เดินทางให้ช้าลง นายการ้อง พูดเบาๆว่า พวกเราเห็นควันจากอุโมงค์ ๓๒ ปล่องไหม ด้านขวามือของเรา เขาเล่ากันมาว่า แต่เดิม สมัยสุโขทัย เมื่อเกิดสงคราม ใหญ่ ขุนนาง เศรษฐี และประชาชน จะหลบมาอยู่ในอุโมงค์ลึกลับแห่งนี้ ในอุโมงค์
เนื้อที่ ประมาณสองไร่ ข้างในเป็นห้องโถง สามารถเดินถึงกันได้หมด และมี หลุมที่สำหรับหายใจ รวม ๓๒ ปล่อง  ภายในมีเครื่องใช้ที่จำเป็นทุกอย่างเป็นสถานที่ลึกลับจะไม่มีใครหาพบ นอกจากคนที่คุ้นเคยเท่านั้น คนที่มาอาศัยจึงสามารถอยุ่ได้หลายเดือน โดยไม่ต้องออกไปไหน
   แต่ในขณะนี้ อุโมงค์ ๓๒ ปล่อง กลายเป็นที่อยู่่ของชุมโจรที่เจ้าหน้าที่ไม่สามารถตามมาจับกุมได้ เพราะเขาทั้งหลายได้อาศัยอุโมงค์ ๓๒ ปล่องนี้หลบหนี ทางการ ที่ส่งตำรวจทหารมาปราบ ก็ไม่กล้าลงไป ในอุโมงค์ที่ลึกลับแห่งนี้ เราจะผ่านไปอย่างเงียบที่สุด ไม่ให้พวกเขาขึ้นมา ไม่ให้เขารู้สึกว่าเรามารังควานเขา หรือมาจับกุมเขา นายการ้องพูดเสียงเบาที่สุด เห็นควันไฟไหม ที่ออกมาจากหลุมโน้น แสดงว่าวันนี้พวกเขาอยู่ในนี้  ไม่ทันขาดคำ เห็นผู้คน ทั้งชายหญิง และเด็ก ออกมาจากอุโมงค์ เดินตรงมาทางเรา เสียงห้าวๆดังก้องป่า อ้าวนายการ้องหรอกหรือ จะไปพรานกระต่ายหรือ
ไปนอนค้างที่วัดเขานางทองจะปลอดภัยที่สุด มีพระจำพรรษาอยู่ ๒รูป คาถาอาคมแก่กล้า เป็นพระอาจารย์ของพี่เอง  ขอบน้ำใจ พี่ครับ กำลังจะไปไหนกัน ครับ ข้าจะไปอาบน้ำ กับเด็กๆที่สระมรกต ใกล้ๆที่เห็นนี่แหละ จะพักที่อุโมงค์นี้ สักสี่ห้าวัน แล้วจะกลับพรานกระต่าย เด็กๆไม่สบาย กัน ไปถีงพรานกระต่าย ช่วยบอกแม่พี่ด้วยนะ  จ้ะพี่      พ่อบอกโล่งอก โจรเหล่านี้ เขามิได้เป็นโจรผู้ร้ายโดยกมลสันดาน แต่เขาอาจถูกกดดันหรือรังแก เขาจึงต้องมาเป็นโจร  ผ่านอุโมงค์ ๓๒ ปล่อง ขุมกำลังของ โจรผู้ร้ายอย่างปลอดภัย ขบวนเกวียนของปลัดเสรี มุ่งหน้าไปต่อ นายการ้องบอกว่า ตะวันตรงหัว เราจะไปพักที่จระเข้ปูน ทางสามแยก ที่มีผู้คนเดินทาง มาพักกินข้าวกลางวันที่นี่กันหลายขบวน Sien minder



 8 
 เมื่อ: ตุลาคม 07, 2026, 04:39:51 pm 
เริ่มโดย apairach - กระทู้ล่าสุด โดย apairach
                   แด่ครูลำยง บ่อน้อย ครูประจำชั้น มศ.๑ ปีพศ.๒๕๐๔ ที่โรงเรียนกำแพงเพชร "วัชราษฎร์วิทยาลัย"

                    ครูหนุ่มน้อย รูปงาม  แสนเรียบร้อย      สง่าราว  เพชรพลอย   แสนมีค่า
                สอนภาษาอังกฤษ ฟุตฟิต  เจรจา            นักเรียนพา กันรัก สมัครใจ
                  
                  ครูลำยง บ่อน้อย คอยฟูมฟัก              มีหัวใจ จงรัก เป็นครูใหม่
                 สอนนักเรียน ทะโมน อย่างห่วงใย         ครูจะไม่ ลำบาก ยากเพราะเรา
                  
                    เด็กนักเรียน  ชายล้วน กวนกวนสิ้น      ครูยังยิน สอนสั่ง ไม่ให้เขลา
                  ภรรยาคือครูทัศนีย์ ราวผู้เยาว์               สอนภาษาไทย พวกเรา ท่านลือนาม

                    พวกเรารัก ครูลำยง มั่นคงเสมอ          รักเลิศเลอ จนจบ มอศอสาม
                  ต่างแยกย้าย ไปเรียนต่อ พยายาม         ได้ยินนามเป็นครูใหญ่ หลายโรงเรียน

                     เมื่อเกษียณแล้ว  คุณครู อยู่พระนคร   ไม่ได้กลับ กำแพงบวร  แหล่งขีดเขียน
                 เมื่อทราบข่าว อีกครา ได้เยี่ยมเยียน        คุณครูเพียร ผ่านมา ให้อาวรณ์
  
                      ครูเดินทาง ผ่านไป ในโลกหน้า        ถึงเวลา พรหมกำหนด อนุสรณ์
                   สู่สรวงสวรรค์ เสวยสุข โลกบวร           ทุกคำสอน ฝังฤทัย ใจภักดี

                                                                 สันติ อภัยราช
                                                      ลูกศิษย์ มศ.๑ ถึงมศ.๓  (๒๕๐๔ ถึง ๒๕๐๖)

                
                    

 9 
 เมื่อ: ตุลาคม 06, 2026, 01:28:17 pm 
เริ่มโดย apairach - กระทู้ล่าสุด โดย apairach
สุดอาลัย! “ต้นสักทรงปลูก รัชกาลที่ 9” คู่เมืองกำแพงเพชรกว่า 59 ปี โค่นล้มหลังพายุฝนกระหน่ำ
ต้นสักทรงปลูก พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ฯ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ณ หน้าศาลากลางจังหวัดกำแพงเพชรหลังเก่า ล้มลงหลังเกิดลมฝนกระโชกแรงเมื่อคืนวันที่ 5 ตุลาคม 2569 สร้างความอาลัยแก่ผู้พบเห็น เนื่องจากเป็นต้นไม้ประวัติศาสตร์ที่อยู่คู่เมืองกำแพงเพชรมายาวนานกว่า 59 ปี
ต้นสักทรงปลูกดังกล่าว ตั้งอยู่บริเวณหน้าศาลากลางจังหวัดกำแพงเพชรหลังเก่า ปัจจุบันเป็นที่ว่าการอำเภอเมืองกำแพงเพชร ตำบลในเมือง อำเภอเมืองกำแพงเพชร เป็นต้นไม้สำคัญทางประวัติศาสตร์และเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจของชาวกำแพงเพชรมาอย่างยาวนาน
ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2510 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ 9 และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ (พระราชอิสริยยศในขณะนั้น) เสด็จพระราชดำเนินเยือนจังหวัดกำแพงเพชร เพื่อทรงบำเพ็ญพระราชกุศลและประกอบพระราชพิธีบวงสรวงสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ณ บริเวณเมืองโบราณ ก่อนจะทรงปลูกต้นสักไว้เป็นราชอนุสรณ์ พระองค์ละ 1 ต้น บริเวณหน้าศาลากลางจังหวัดกำแพงเพชร
ต้นสักทั้งสองต้นจึงมีความหมายอย่างยิ่งต่อจังหวัดกำแพงเพชร เปรียบเสมือนสัญลักษณ์แห่งพระมหากรุณาธิคุณ และเป็นมรดกทางประวัติศาสตร์ที่ชาวเมืองร่วมกันหวงแหนสืบมา
อย่างไรก็ตาม หลังเกิดเหตุลมฝนกระโชกแรงเมื่อคืนวันที่ 5 ตุลาคม 2569 เมื่อรุ่งเช้าพบว่าต้นสักทรงปลูกของในหลวงรัชกาลที่ 9 ได้ล้มลง จากการตรวจสอบเบื้องต้นพบว่า บริเวณโคนต้นมีการแยกออกเป็นสองส่วน ขณะที่แกนกลางลำต้นผุพังตามกาลเวลา แม้ก่อนหน้านี้จะมีการดูแลรักษาและติดตั้งเหล็กค้ำยันเพื่อช่วยพยุงลำต้นแล้ว แต่ก็ไม่สามารถต้านทานน้ำหนักของต้นไม้ ประกอบกับแรงลมที่เกิดขึ้นได้
เหตุการณ์ครั้งนี้นับเป็นความสูญเสียทางจิตใจและประวัติศาสตร์ของชาวกำแพงเพชร เนื่องจากต้นสักทรงปลูกไม่ได้เป็นเพียงต้นไม้ทั่วไป แต่เป็นหลักฐานแห่งความทรงจำจากการเสด็จพระราชดำเนินของทั้งสองพระองค์ ซึ่งอยู่คู่บ้านคู่เมืองมายาวนานกว่า 59 ปี
สำหรับแนวทางดำเนินการหลังจากนี้ จำเป็นต้องให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องร่วมกันพิจารณาอย่างรอบคอบ ทั้งการตรวจสอบสภาพต้นไม้และระบบราก การจัดเก็บรักษาเนื้อไม้ให้เหมาะสมตามหลักวิชาการ ตลอดจนการพิจารณาแนวทางอนุรักษ์หรือปลูกทดแทน เพื่อรักษาคุณค่าทางประวัติศาสตร์และสืบสานความทรงจำอันทรงคุณค่าให้คงอยู่กับจังหวัดกำแพงเพชรต่อไป
ทั้งนี้ แนวทางการจัดการเนื้อไม้และการปลูกทดแทนยังต้องรอการพิจารณาจากหน่วยงานที่รับผิดชอบ โดยควรประสานผู้เชี่ยวชาญด้านรุกขกรรมและหน่วยงานด้านประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง เพื่อให้การดำเนินการเป็นไปอย่างเหมาะสมและสมพระเกียรติ
แม้ต้นสักทรงปลูกจะล้มลงตามกาลเวลา แต่คุณค่าทางประวัติศาสตร์และความทรงจำแห่งพระมหากรุณาธิคุณ จะยังคงอยู่ในหัวใจของชาวกำแพงเพชรสืบไป
พิพัฒน์ จงมีความสุข รายงาน
วันที่ 6 ตุลาคม 2569

 10 
 เมื่อ: ตุลาคม 05, 2026, 09:12:09 am 
เริ่มโดย apairach - กระทู้ล่าสุด โดย apairach
เกษียณ เกษม หรรษา โรงพยาบาลกำแพงเพชร ปี ๒๕๖๙
    
    ถึงเวลา จำจาก พรากงานรัก            โรงพยาบาล กำแพงเพชรจัก ได้หวลหา
 ทั้งสามกลุ่ม เกษียณจาก อาลัยลา         พ้นจากหน้าที่แสนรัก ประจักษ์ใจ
 
  งานบริการ ปฐมภูมิ อันดับหนึ่ง           ผู้ที่ซึ่ง  มาพบ แสนสดใส
เป็นด่านแรก ต้องดูแล เต็มฤทัย             ประชาชน ห่างไกล ได้พบกัน
    
   งานการพยาบาล ผู้หาญกล้า             เป็นนางฟ้า ประชาชน ร่วมรังสรรค์
งานช่วยเหลือดูแล ประสานกัน              ผู้ช่วยพยาบาล จำนรรจ์ ไพเราะจริง

   งานฝ่ายอำนวยการ บริหาร                ดูแลการ สนับสนุน ในทุกสิ่ง
ช่วยขับเคลื่อน  การงาน ไม่ประวิง           ไม่เกรงกริ่ง สิ่งใด เต็มใจดี

    รายนามผู้ที่ เกษียณ ปีหกเก้า            โฉมเฉลา ยังงดงาม ตามวิถี
  ธนกาญจน์ คงรัตน์ เจิดวจี                  นพวรรณ ศรีงาม นามระบือ
    
    วรรณา ศรีโพธิ์ ช่างโก้แสน                น้ำทิพย์ อรชรแน่น ชนนับถือ
  มณทิพย์ ประหยัดทรัพย์  คนเลื่องลือ   ฤดีสรวง ปทุมทองคือ คนใจงาม
  
    อรอุมา นันทมิตร ประสิทธิ์เวช             สิรินาท ทองอร่ามเนตร น่าเกรงขาม
  หทัยรัตน์ มากะ สวยทุกยาม                 เจริญ สีเขียวนาม ที่คุ้นเคย
    
     ดารุณีมากสุวรรณ ความสะอาดห้องผ่าตัด           ทุกท่านจัด งานสัมฤทธิ์ ไม่เมินเฉย
   ขอต้อนรับ เข้าสู่ ชมรมเลย                  ได้เปิดเผย งานสัมพันธ์ ด้วยกันมา

    คุณฉลวย เพ็งคำ เทคนิคชาญ            นันทนา ตระกูลเจริญพงศ์หาญ แสนหรรษา
    ธนิดา กุลฤดี กัมปนาท ธุระมา             อรอนงค์ วาอุทัศน์เจรจา ชาญบัญชี

     คุณสุภา ประสงค์พลัน งานช่วยเหลือ     ถาวร ศิริชัย เอื้อเฟื้อ ในศักดิ์ศรี
     คุณสุวิทย์ คำเมฆ ซ่อมเครื่องมือแพทย์ดี   สินธิชัย แสงโชติ ชีวี วิศวกรชาญ

     คุณวิเขียร ชัยหา ผู้ช่วยไข้                 ประภา ร่างวิจิตร ร่วมใจมาประสาน
     คุณสงวน พุ่มพวง ช่วยคนไข้บริการ        ชาลี ร่างวิจิตร พนักงานชาญเรื่องเปลพลัน

      คุณลำยอง ญาณรังสี เป็นที่รัก           อัมพร สุ่มทรัพย์ประจักษ์ แสนขยัน
     วาสนา ยอดสุทธิ ดูแลพลัน               ลำเจียก ซาลุน นั้น  ดูแลดี
      
       ธัญวรัตน์ จันทร์พานิชย์ เยี่ยมเรื่องบัตร  ทุกคนถนัด เรื่องของตน ดลวิถึ
      ต้อนรับสู่ ชมรม ทุกชีวี                     หมดหน้าที่ เหลือแต่รัก ประจักษ์ใจ    

       ที่ลาออก ก่อนเกษียณ มีสามท่าน        สมาพร ทาบ้านฆ้อง นักวิทย์ใหญ่
       คุณสมบัติ ประเสริฐแก้ว ดูแลใจ           ตรีวลี เหมะธุรินทร์วิไล ช่างเย็บผ้า

        ทั้งสามสิบกว่าท่าน เบิกบานจิต              วางชีวิต ที่ยิ่งใหญ่  ให้หรรษา
        ต่อแต่นี้ ร่วมชมรม พัฒนา                  วางเข็มฉีดยา วางหัวใจ ในวันดี

         ขอจงมี ความสุข ในทุกท่าน               รักการงาน รักเพื่อนพรรค รักศักดิ์ศรี
       มีชีวิต วัฒนา ทุกนาที                        มีชีวี อยู่เพื่อรัก  ประจักษ์เอย


                                                        สันติ อภัยราช
                                        ผุู้ทรงคุณวุฒิทางด้านวัฒนธรรมจังหวัดกำแพงเพชร
                                                         ๕ ตุลาคม ๒๕๖๙
                                  
        
  
                  

หน้า: [1] 2 3 ... 10
Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.11 | SMF © 2006-2009, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!