ปลัดเสรี อภัยราชเดินทางผ่านชุมโจรไปรับตำแหน่งปลัดอำเภอที่พรานกระต่าย ตอน๗ ตอนนาง

[apairach]

ปลัดเสรี อภัยราชเดินทางผ่านชุมโจรไปรับตำแหน่งปลัดอำเภอที่พรานกระต่าย ตอน๗
ตอนนางทองมเหสีพระร่วงเจ้า
...ขบวนเกวียน ออกเดินทางจาก จระเข้ปูน เสียงล้อเกวียนบดกับหินดินดานตลอดทางเสียงดังวังเวงอย่างบอกไม่ถูก
ลมเย็นๆพัดประทะใบหน้าของนายการ้อง ๆสดุ้ง พร้อมพูดว่าเข้าเขตสำนักสงฆ์ เขานางทองแล้ว เย็นเยียบ ขณะผ่านป่ามาร้อนระอุ ในยามบ่าย เมื่อเข้าเขตเขานางทอง ป่าทั้งป่ากับเย็นขนลุกอย่างบอกไม่ถูก ผู้ใหญ่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก เด็กๆหลับกันไม่รู้เรื่อง ปลัดเสรี ถามนายการ้องว่า เราจะพักแรมกันที่สำนักสงฆ์แห่งนี้หรือ ดูวังเวงน่ากลัวมาก นายการ้องตอบว่า ที่นี่ปลอดภัยที่สุด ในบริเวณนี้ ขบวนเกวียนไปหยุดใต้ร่มมะม่วงป่าขนาดยักษ์ ตำรวจและปลัดเสรีผูกม้ากับต้นไม้ใกล้ๆ สระใหญ่ ดูมันหายใจกันไม่โล่งอก ปล่อยวัวสี่ตัวออกจากแอก ไปกินน้ำที่ชายหนอง แล้วจูงมาผูกไว้ใกล้ๆศาลา นายการ้องขึ้นไปบนกฏิ ผมนายการ้องนำขบวนคาราวาน ปลัดเสรี และครอบครัว มาขออาศัยสักคืน ครับหลวงพ่อ
... ทุกคนมองไปที่ประตูกฏิ ชายร่างใหญ่ห่มผ้าเหลือง ผิวหนังที่มองเห็นนอกจีวร มีอักขระคาถาอาคมเต็มร่างท่าน
ไปหมด ท่าทางมีอำนาจ น่ากลัว อย่างบอกไม่ถูก สีหน้าแม้ยิ้มแย้ม แต่ก็ดูวิตกกังวล อย่างบอกไม่ถูก
นายการ้อง หรือ ขึ้นมาสิ คืนนี้นอนกันที่ศาลาหลังโน้น โอ้มากันหลายคน มีเด็กและผู้หญิงด้วย เสียงพระดังกังวาน ดูมีมนต์ขลังอย่างบอกไม่ถูก ท่านพูดต่อว่า เย็นนี้กินไก่ป่ากัน แล้วกัน พอเสียงท่านเบาลง นายการ้อง ก็แนะนำอาคันตุกะ แด่ภิกษุ ผู้นั้น
...ฉันมาอยู่ที่นี่มาเกือบสิบปี ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ที่กรุงเทพในการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ฉันไม่เห็นด้วย ฉันจึงปลีกวิเวก มาอยู่สำนักสงฆ์แห่งนี้และฉันมาปลูกกุฎิที่นี่ ชาวบ้านมา  สร้างศาลาให้ นานโขทีเดียว ภาษาที่ท่านพูด เป็นภาษากรุงเทพชัดทีเดียวพ่อบอก เพราะพ่อไปอยู่กรุงเทพมาหลายปี
.. ไม่มีใครซักถามท่านต่อ นายการ้องบอกระหว่างล้อมวงกินข้าวเย็นว่าท่านเป็นข้าราชสำนักตำแหน่งใหญ่โต มีข้าราชการตำรวจทหารมากราบท่านเป็นประจำ โจรผู้ร้ายต่างเกรงใจในบารมีของท่าน จึงไม่มีเหตุร้ายที่สำนักสงฆ์เขานางทองแห่งนี้
  ... อาบน้ำกันที่ข้างสระ ก่อนนอน แม่เสงี่ยมถามนายการ้องว่า นางทอง มเหสีพระร่วงที่ จระเข้ปูน นั้นเกี่ยวข้องกับเขานางทองอย่างไร...
ดูนายการ้องมีความสุขมากแกเล่าว่า.....
ตำนานรักพระร่วงเจ้า ที่เขานางทอง
     ความรักอมตะของพระร่วงเจ้า กับนางทอง เป็นเรื่องที่เล่าขาน กันอย่างแพร่หลาย มีหลายตำนาน แต่ก็มีเนื้อหาที่คล้ายกัน แตกต่างกันไม่มากนัก ตำนานหนึ่งว่า
นางทองเป็นผู้หญิงสาวชาวบ้านเมืองบางพาน (บางตำนานว่าเป็นราชธิดาแห่งเมืองบางพาน) มีรูปโฉมที่งดงามมาก พญานาคราชหลงรักนาง จึงกลืนเข้าไปในท้องเพื่อนำไปเป็นชายา ในเมืองบาดาล พระร่วงเจ้าแห่งอาณาจักรสุโขทัยได้พบเห็นจึงได้เข้าช่วยโดยใช้อิทธิฤทธิ์ของตน ล้วงนางทองออกมาจากท้องของพญานาค เนื่องจากนางทองเป็นคนที่มีสิริโฉมงดงามจึงเป็นที่สบพระทัยของพระร่วง ต่อมาจึงได้อภิเษกเป็นพระมเหสี สร้างตำหนักให้พักอาศัยบนยอดเขานางทอง และยังได้นางคำ(นางพัน)หญิงชาวบ้านอีกคนหนึ่งเป็นพระสนมเอก สร้างตำหนักให้พักอาศัย บนเขานางคำ (นางพันก็เรียก)
 อยู่มาวันหนึ่งพระร่วงได้เสด็จกลับ กรุงสุโขทัย พระมเหสีทองซึ่งเป็นคนที่มีความมานะอดทนขยันหมั่นเพียรในการทอผ้าด้วยกี่ทอผ้า ได้ไปซักผ้าอ้อมที่สระน้ำซึ่งพระร่วงได้สร้างพระตำหนักแพหน้าพระราชวังในคลองใหญ่ไว้เป็นที่พักผ่อนพระอิริยาบทและซักผ้า ในวันนั้นขณะที่ซักผ้าอ้อมเสร็จและจะนำไปตาก (บริเวณที่ตากผ้าอ้อมนั้น ไม่มีต้นไม้ขึ้นเลย จะโล่งเตียนไปหมด เพราะ พระร่วงสาปไว้สำหรับตากผ้าอ้อม) ระหว่างที่ตากผ้าอ้อมพระมเหสีทองก็กลัวว่าผ้าอ้อมจะไม่แห้งจึงทรงอุทานขึ้นเป็นทำนองบทเพลงเก่าว่า "ตะวันเอยอย่ารีบจร นกเอยอย่ารีบนอน หักไม้ค้ำตะวันไว้ก่อน กลัวผ้าอ้อมเนื้ออ่อนจะไม่แห้ง  ปรากฏว่าตะวัน หรือดวงอาทิตย์ไม่ยอมเคลื่อน จนกระทั่งผ้าอ้อมแห้ง จึงได้โคจรต่อไป
 ที่ คลองใหญ่หน้าพระราชวังเมืองบางพานนั้น มีจระเข้ขนาดใหญ่อาศัยอยู่  จระเข้ยักษ์ หลงรักนางทองมาก ขณะนางทองอาบน้ำจึงขึ้นมาคาบพระมเหสีทองไป เพื่อเอาไปเป็นชายา แต่ขณะนั้นเป็นเวลาที่พระร่วงกลับจากสุโขทัยพอดี พอกลับมาพระร่วงไม่เห็นนางทองจึงถามพวกนก พวกกวาง ว่าพระมเหสีทองหายไปไหน พวกสัตว์ต่างๆ ก็บอกว่าพระมเหสีทองได้ถูกจระเข้คาบไปแล้ว พระร่วงได้ยินดังนั้นก็รีบตามไปทันที พระร่วงเดินทางไปทางไหนต้องการให้เป็นทางเดินก็ปรากฏเป็นทางเดิน ทางเกวียนตลอดทาง พระร่วงได้เดินทางผ่านนาป่าแดง คลองวัว และได้ขอน้ำกินแถวๆ หมู่บ้าน (หมู่บ้านนาป่าแดงปัจจุบัน) พระร่วงพูดว่า "ข้าหิวน้ำจังเลย ขอน้ำกินหน่อยได้ไหม" คนในหมู่บ้านไม่ให้กินจึงพูดว่า "น้ำข้าไม่มี" พระร่วงเป็นคนที่วาจาศักดิ์สิทธิ์  พระร่วงจึงพูดว่า "เออ อย่างนั้นพวกมึงก็ไม่ต้องมีน้ำกินตลอดไป" จนป่านนี้นาป่าแดงจึงไม่ค่อยมีน้ำกินน้ำใช้กัน ตามความเชื่อของคนในปัจจุบัน
           พระร่วงได้ตามจระเข้ที่คาบพระมเหสีทองทันที่คลองทองแดง บริเวณจระเข้ปูน ในปัจจุบัน จระเข้ยักษ์เห็นจวนตัวจระเข้จึงกลืนนางทองลงในท้อง  พระร่วงจึงสาปจระเข้ให้เป็นหินอยู่ตรงนั้นมาถึงทุกวันนี้ ประชาชนเรียกขานบ้านนี้ว่า บ้านจระเข้ปูน
....
โอ้น่าเศร้ามากสงสารนาง แม่เสงี่บมตั้งใจฟัง 
 พรุ่งนี้เช้าจะพาปลัดเสรีปีนเขานางทองกัน  เด็กๆจะได้นอนพัก ข้าจะพาไปดู ความมหัศจรรย์บนเขานางทอง...สายๆเราจะเดินทางบนถนนพระร่วง ไปเมืองบางพานกัน...